ตั้งแต่ย้ายมาอยู่ที่นี่ พี่สาวมาเยี่ยมสองครั้งแล้ว จากนี้กลับบ้าน นั่งรถราว ๆ 6 ชั่วโมงเต็ม
ครั้งแรกที่พี่สาวมาเยี่ยม เราไม่คอ่ยมีอาการเท่าไร
แต่การมาครั้งนี้ เราดีใจมาก ลึก ๆ อยู่ที่นี่ เหงา เหงามากที่สุด ไม่เคยรู้สึกเหงาแบบนี้มาก่อน
ทั้งที่เคยใช้ชีวิตอยู่ไกลบ้าน ระยะทางมากกว่าที่นี่มาแล้ว
งานดี แต่ไม่ชอบความวุ่นวายเท่าไร เหนื่อยกับการปรับตัว แต่มันก็เป็นสิ่งที่จำเป็นต้องทำมาก ๆ
กินข้าวคนเดียวทุกวัน นอนคนเดียวทุกวัน กลับจากทำงานก็อยู่ในห้องคนเดียว อ้างว้างโดดเดียว
อาจเป็นเพราะยังไม่สนิทกับใครเท่าไร มันคงหาใครที่มาสนิทด้วยยาก
เนื่องจากสังคมในที่ทำงาน ไม่ค่อยมีคนวัยเดียวกันเท่าไร จะมี เค้าก็ไม่ได้นั่งทำงานอยู่ห้องเดียวกัน
ไปทำงานทุกวัน เจอใครก็ส่งยิ้มให้ตลอด ต้องการสร้างมิตรภาพ ทุกคนก็ดีนะ ยิ้มตอบ
แต่บางครั้ง มิตรภาพ ก็ต้องใช้เวลามิใช่หรือ
พี่สาวมานอนด้วยสองคืน ถ้านับเวลาแล้ว เค้าก้ออยู่กับเราหนึ่งวันเต็ม ๆ กํบอีก ครึ่งวัน
มันก็มามากเหลือเกินแล้ว สำหรับคนที่เหงา ๆ
จริง ๆ ไม่อยากให้ใครมาหาเลย
เพราะ เวลาเค้ามาหาเราจะดีใจ มีความสุขมาก แต่พอเค้ากลับไป เราจะเศร้า และรุ้สึกอ้างว้างโดดเดียวอีก
ไปส่งพี่สาวขึ้นรถตู้กลับบ้านตอนเก้าโมงครึ่ง พอเค้าขึ้นรถ รถออกไปไม่ทันลับสายตา น้ำตาก็ไหลทันที
ขับมอเตอร์ไซค์ กลับที่พัก ก็รอ้งไห้ ความรู้สึกโดดเดียวมันเข้ามาอีกแล้ว
เราอยู่ห้องไม่ได้เลย คิดถึงตอนมีคนอยู่ด้วย
ตอนอยู่บ้าน กินข้าวคนเดียวบ่อย ไปโน่นไปนี่คนเดียวบ่อยมาก เป็นเรื่องปกติที่เรามักกระทำ
ไม่ได้รู้สึกเหงา หรือ รู้สึกอะไร
แต่พอมาอยู่ไกลบ้าน การนั่งกินข้าวคนเดียว อ้างว้างมาก
ไม่เข้าใจตัวเอง
ไม่ใช่ ไม่เคยอยู่ไกลบ้าน เคยอยู่ไกลบ้านมากกว่า แต่ไม่เคยรู้สึกแบบนี้
ทุกวันนี้ ภาวนาให้วันเวลาผ่านไปเร็ว ๆ จะได้ทำเรื่องย้ายกลับบ้านได้
เอาใจช่วย ให้กำลังใจตัวเองทุกวัน ว่า ให้ผ่านความเหงา ผ่านวันเวลาไปได้
เฮ้อ อยากกลับบ้านจัง
